«ἀναπεσών ἐκοιμήθης ὡς λέων… τίς ἐγερεῖ αὐτόν;» (Γεν. μθ΄ 9) – – Μέγα Σάββατο πρωί —

«ἀναπεσών ἐκοιμήθης ὡς λέων… τίς ἐγερεῖ αὐτόν;» (Γεν. μθ΄ 9) – – Μέγα Σάββατο πρωί —

Μόλις βιώσαμε τις κορυφαῖες στιγμές τῆς θεόσωμης ταφῆς τοῦ δι’ ἡμᾶς ἑκουσίως ὑπελθόντος εἰς θάνατον Χριστοῦ μας. Συμψάλλαμε και αἰσθανθήκαμε, ἕστω κάτι λίγο ἀπό τόν εὐσυμπάθητο θρῆνο τοῦ εὐσχήμονος βουλευτοῦ Ἰωσήφ, τοῦ κηδευτοῦ τοῦ Κυρίου μας. Σταθήκαμε ὅπως οἱ Μυροφόρες ἐκεῖνες γυναῖκες, θεωροῦντες κι ἐμεῖς πού ἐτέθη ὁ τῶν ἁπάντων βασιλεύς, τοῦτος ὁ ζωηφόρος νεκρός. Ὁ Θεάνθρωπος Κύριος κατετέθη ἐν μνήματι. Ὁ Ἰησοῦς νεκρός, ἄπνους.  Γεύεται ὁ μόνος ἀνεύθυνος, ὁ Ἀθῶος και ἀναμάρτητος τά πικρά ἀποτελέσματα τῆς ἁμαρτίας μας, τόν θάνατο. Εἶναι συγκλονιστικό τό γεγονός. Ἐκεῖνος πού ἀνέστησε νεκρούς, πού θεράπευσε πονεμένους, χωλούς, τυφλούς, πού ἀνέστησε τετραήμερο νεκρό, τόν Λάζαρο, πού εἶναι ὁ Ἀρχηγός τῆς ζωῆς καί τοῦ θανάτου τώρα κατέρχεται πρός τόν θάνατον, μέχρις  Ἅδου ταμείων.

Κοιμᾶται ὁ Θεός, σαββατίζει, ἡσυχάζει ὡς λέων, το βασιλικό αὐτό ζῶο, πού θεωρεῖται ὡς κυρίαρχος τοῦ ζωικοῦ βασιλείου. Γι’ αὐτό καί σέ τοῦτο τόν Παλαιοδιαθηκικό στίχο, ἀπό τό βιβλίο τῆς Γενέσεως, προτυπώνεται, ἐμφανίζεται ὁ Χριστός μας, ὁ Παντοδύναμος Θεός, ὅπως το λιοντάρι πού ἀναπίπτει γιά νά κοιμηθεῖ. Ποιός θά τόν ξυπνήσει, ἐρωτᾶ παράλληλα ὁ ἱερός συγγραφεύς;

Καθώς εὑρισκόμαστε τώρα μέσα στή σιγῆ τοῦ Μεγάλου Σαββάτου ἄς εἰσέλθουμε λίγο βαθύτερα ἐντός τοῦ Μυστηρίου τῆς θείας καταπαύσεως, τό ὅτι δηλαδή καθεύδει ὁ Θεός, ἀλλά καί νά δοῦμε ποιές προεκτάσεις ἔχει στό γένος ἡμῶν τῶν ἀνθρώπων.

«ἀναπεσών ἐκοιμήθης ὡς λέων… τίς ἐγερεῖ αὐτόν;»

Προφητικά ὁμιλεῖ ὁ Πατριάρχης Ἰακώβ πρός τόν υἱό του, τόν Ἰούδα καί τοῦ λέγει ὅτι θά εἶναι σάν λέοντας, φοβερούς στούς ἐχθρούς του, ἀκόμα καί ὅταν φαίνεται ὅτι κοιμᾶται. Τό βασίλειο του θά εἶναι τόσο πολύ στερεωμένο, ὥστε κανείς δεν θά τολμήσει νά ἐπιτεθεῖ σ’ αὐτό. Ὁ στίχος τοῦτος ἀποτυπώνεται κατ’ ἐξοχήν στόν Βασιλέα Χριστό, ὁ Ὁποῖος ὡς ἄνθρωπος ἦταν ἀπόγονος τῆς φυλῆς τοῦ Ἰούδα, ἀλλά εἶναι καί Βασιλεύς τῶν βασιλευόντων, Κύριος τῶν κυριευόντων. Ἄλλωστε ὡς ὁ λέων τῆς φυλῆς Ἰούδα, πού ἐνίκησε ἀναφέρεται στήν Ἀποκάλυψη, τό τελευταῖο καί προφητικό βιβλίο τῆς Ἁγίας Γραφῆς. Ἀλλά καί ὁ ἐκκλησιαστικός συγγραφέας Ὡριγένης αὐτό μᾶς ὑπενθυμίζει: ὅτι ὁ στίχος αὐτός δηλώνει ἀπευθείας τά Πάθη καί την Ταφή τοῦ Λυτρωτοῦ μας Χριστοῦ. Ἑπομένως ὁ ἁγιογραφικός αὐτός λόγος τῆς Γενέσεως εἶναι ἀπόλυτα ταιριαστός μέ τό ὅλο νόημα τῆς σημερινῆς ἡμέρας τοῦ Μεγάλου Σαββάτου.  Θαυμάζει σχετικά ὁ ἅγιος Ἐπιφάνιος, Ἀρχιεπίσκοπος Κύπρου: «Τί τοῦτο σήμερον, σιγή πολλή ἐν τῇ γῇ; σιγή πολλή καί ἡρεμία πολλή∙ σιγή πολλή ὅτι ὁ Βασιλεύς ὑπνοῖ∙ γῇ ἐφοβήθη καί ἡσύχασε, ὅτι ὁ Θεός ἐν σαρκί ὕπνωσεν». Ψάλλουμε ἀκόμη στό ἐξαποστειλάριο τῆς ἑορτῆς τοῦ Πάσχα: «Σαρκί ὑπνώσας ὡς θνητός ὁ Βασιλεύς καί Κύριος».

Πράγματι ὅμως κοιμᾶται ὁ Θεός; Εἶναι ἀνθρωπομορφική ἡ ἔκφραση γιά νά μᾶς καταδείξει μέ ἐμφατικό τρόπο, ὅτι ὁ Θεάνθρωπος Κύριος καταδέχεται νά πάθει ὑπέρ ἡμῶν, νά φθάσει στήν ἐσχάτη πτωχεία καί ταπείνωση, αὐτήν τοῦ Σταυροῦ καί τοῦ θανάτου. Ὁ Κύριος ὅμως οἰκείᾳ βουλήσει ἀναδέχεται το Πάθος καί τόν θάνατο. Νά ταφεῖ. Τό εἶχε πεῖ νωρίτερα στόν Πιλάτο, ὅτι δέν θα εἶχες καμμία ἐξουσία, ἄν δέν σοῦ ἦταν δεδομένη ἄνωθεν. Παραδόθηκε ὁ Ἴδιος, ὅποτε τό ἐπεθύμησε στά χέρια τῶν ἐχθρῶν Του γιά νά Τόν θανατώσουν. Ἐξάλλου ἐξέπνευσεν, ὅταν πάλι ὁ Ἴδιος τό θέλησε. Αφοῦ εἶπε τό «τετέλεσται», ἔβγαλε ἰσχυρά κραυγή καί παρέδωκε τήν ψυχή Του στόν ἐπουράνιο Πατέρα Του λέγοντας: «Πάτερ εἰς χείρας σου παραθήσομαι τό πνεῦμα μου». Καί τότε ἐκοιμήθη, «κλίνας τήν κεφαλήν παρέδωκε τό πνεῦμα». Συγκατέβη καί δέχθηκε τόν θάνατο, λόγῳ τῆς ἀγάπης Του πρός ἡμᾶς. «Σῶσαι θέλων τόν κόσμον, ὅ τῶν ὅλων κοσμήτωρ αὐτεπάγγελτος ἦλθε», γιά νά μᾶς σώσει ἀπό τήν ἁμαρτία καί τόν θάνατο. Εὐδοκία ἰδική Του ἦταν τά Πάθη καί ὁ θάνατος Του. Τήν ἐθελοντική θυσία καί τόν «ἑκούσιον καί ἀοίδιμον θάνατόν» Του, κατά τήν ρήση τοῦ Μεγάλου Βασιλείου, τά ψάλλουμε καί ὡς ἐξῆς: «Μνήματι καί σφραγίσιν, ἀχώρητε, συνεσχέθης βουλήσει..» ἤ στά χθεσινά ἐγκώμια τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς ψάλλαμε: «Ὑπό γῆν βουλήσει κατελθών ὡς θνητός..».

Κατεβαίνει φυσικά στόν Ἅδῃ ὡς Παντοδύναμος Θεός. Ὡς ἐξουσιαστής. Καί ναί μέν χωρίζεται τό σῶμα Του ἀπό τήν ψυχή Του, ἀκολουθώντας τήν φυσική ὁδό τοῦ θανάτου, ἀλλά ἡ σάρξ αὐτοῦ «οὐκ εῖδε διαφθοράν». Δεν ἦταν δυνατόν νά κρατηθεῖ ἀπό τήν φθορά Ἀρχηγός τῆς ζωῆς. «Κάτεισιν εἰς ἅδῃν ψυχή τεθεωμένη», διδάσκει πολύ σοφά ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός. Κατεβαίνει στον Ἅδῃ ἡ θεωμένη ψυχή τοῦ Χριστοῦ μας καί κηρύττει στούς δεσμίους ἐκεῖ νά ἐξέλθουν, να πιστέψουν, νά μετανοήσουν. Κηρύσσει ἐλευθερία, Αὐτός πού εἶναι ὁ μόνος «ἐν νεκροῖς ἐλεύθερος». Φέρνει φῶς στα καταχθόνια τοῦ Ἅδου καί καταλύεται ἡ τυραννία του. Νόμιζε ἐκεῖνος ὁ παγγελαστος ὅτι ἔλαβε κοινό ἄνθρωπο, ἀλλά ἠττήθηκε κατά κράτος. «Ἔλαβε σῶμα καί Θεῷ περιέτυχε», μᾶς ὑπενθυμίζει στον κατηχητικό του λόγο γιά τό Ἅγιον Πάσχα ὁ ἱερός Χρυσόστομος. Νικήθηκε πλήρως ἡ ἐξουσία του πάνω στις ψυχές. «Στένων ὁ Ἅδῃς βοᾷ» μᾶς ὑπενθυμίζουν τά τροπάρια τοῦ Ἑσπερινοῦ, πού λίγο πρίν ἀκούσαμε νά ψάλλονται.

Ἄρχισε πλέον ἡ νίκη τοῦ Κυρίου μας, πού εἶχε ξεκινήσει ἤδη ἀπό τήν ἀδοξία τοῦ Σταυροῦ καί τῆς ταφῆς. Τώρα ὅμως ἐπιβεβαιώνεται ἡ ἐξουσία Του. Ἐγείρεται «αὐτεξουσίως» ὡς Θεός. Ἐγείρει «τόν ναόν τοῦ σώματος αὐτοῦ». Ξυπνάει ἀπό τόν θεληματικό Του ὕπνο. Το εἶχε πεῖ ἄλλωστε ὁ Ἴδιος: «ἐξουσίαν ἔχω θεῖναι αὐτήν (τήν ζωήν μου) καί ἐξουσίαν ἔχω πάλιν λαβεῖν αὐτήν» (Ἰω. ι΄ 18). Λέγει χαρακτηριστικά ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός «τότε ὕπνος ὁ τῶν ἀνθρώπων θάνατος ἀπεδεικνύετο». Ἀποδείχθηκε ἕνας ἁπλός ὕπνος ὁ θάνατος τῶν ἀνθρώπων, χάρη στην δική Του ἔγερση καί Ἀνάσταση.

«ἀναπεσών ἐκοιμήθης ὡς λέων… τίς ἐγερεῖ αὐτόν;»

Πόσοι βέβαια ἀπό τό γένος τῶν βροτῶν νόμισαν ὅτι νίκησαν μέ τήν κοίμησή, μέ τόν θάνατό Του! Ὅτι τελείωσαν μέ ἐκεῖνο τον «πλάνο», ὅπως Τόν ὀνόμαζαν. Οἱ Ἰουδαῖοι ἄρχοντες τῆς ἐποχῆς κυριευμένοι άπό μίσος σκανδαλίσθηκαν μέ τήν ταπεινή καί ἄδοξη μορφή Του καί Τόν θανάτωσαν. Ἀργότερα δωροδόκησαν τούς στρατιῶτες γιά νά συκοφαντήσουν τήν Ἀνάσταση. Τό ἴδιο καί οἱ Ρωμαῖοι στό πρόσωπο τοῦ ἐπάρχου Πιλάτου, ὅταν ἀπέστειλε τόν κεντυρίωνα γιά νά ἐξακριβώσει τόν θάνατο Του ἤ ὅταν ἔδωκε κουστωδία στούς Γραμματεῖς καί Φαρισαίους γιά νά σφραγίσουν καί ἀσφαλίσουν τόν τάφο. Και φυσικά πολλοί ἄλλοι στήν διαδρομή τῆς ἱστορίας προσπάθησαν νά νικήσουν τόν «λέοντα τῆς φυλῆς Ἰούδα». Ἀλλά τελικά ἦταν σκληρό γι’ αὐτούς «νά λακτίζουν πρός κέντρα». Ἡττήθηκαν κατά κράτος. Κι Ἐκεῖνος ὁ Ἐσταυρωμένος καί Ἀναστημένος Λυτρωτής τούς λαφυραγώγησε.

Δυστυχῶς ὅμως ἡ ἱστορία ἐπαναλαμβάνεται σέ κάθε ἐποχή. Καί ὑπάρχουν ἔτσι ὁπαδοί τῶν ἐχθρῶν τοῦ Σαββατίζοντος και Ἀναστάντος Κυρίου και σήμερα. Ἄλλοι πού βλασφημοῦν τά θαύματα καί τις θεῖες ἐνέργειες τῆς παρουσίας Του στόν κόσμο, ἄλλοι πού ἀρνοῦνται τό Ἅγιο Φῶς, θαῦμα κι αὐτό τῆς Ἀναστάσεώς Του καί ἄλλοι πού κηρύσσουν ἀθεΐα, μιά ἀποπνευματοποιημένη ἔκφραση ζωῆς καί ἐν γένει κοινωνικοῦ βίου καί μισοῦν κάθε τι πού ἔχει σχέση μέ τόν Θεό καί τήν Ἐκκλησία Του.

Ποῦ εῖναι ὅμως ὅλο ἐκεῖνο το πλῆθος καί ὁ συρφετός τῶν Ἰουδαίων πού εἰρωνευόταν καί ἐκραύγαζε; Ποῦ εἶναι ἡ κουστωδία πού ἀσφάλιζε τόν τάφο; Ποῦ εῖναι ὅλοι ἐκεῖνοι πού κήρυτταν τόν «θάνατο τοῦ Θεοῦ» στήν Ἑσπερία; Ποῦ θά εὑρίσκονται σε λίγο ὅλοι ὅσοι πολεμοῦν τήν ὕπαρξη τοῦ Θεοῦ καί συμπαρασύρουν μαζι τους δυστυχῶς καί ἰκανό ἀριθμό ἀνθρώπων, ἀφοῦ πρῶτα τούς ὁδηγοῦν σέ οἰκονομικούς ὁλέθρους ἤ ἠθική ἐξαχρείωση; Θά χαθοῦν. Ὡς σκεύη κεραμέως θά συντριβοῦν. Ἀκριβῶς ὅπως ἡττήθηκαν καί ὅσοι μέ τήν γραφίδα, τίς ἀπεικονίσεις ἤ τά κηρύγματά τους σταύρωναν καί ἔθαπταν τόν Θεό. Θά ἀκούσουν καί πάλι τόν ὑμνολογικό στίχο: «Τί μάτην φυλάττεις κουστωδία;» ἤ τό «Ποῦ σοῦ θάνατε τό κέντρον;». Θά ἐγερθεῖ ὡς λέων Παντοδύναμος ὁ Κύριος καί Θεός μας καί μέ τόν βρυχηθμό Του θά ἐκμηδενισθοῦν καί θα συντριβοῦν οἱ ἐχθροί Του.

Τό ἴδιο ἀσφαλῶς θά συμβεῖ καί στίς ἔσχατες ἡμέρες ὅταν ὁ Ἀντίχριστος καί τά ὄργανα τοῦ Σατανᾶ θά φαίνεται ὅτι κυριαρχοῦν στόν κόσμο. Τότε εἶναι πού θά ἐπακολουθήσει ἡ ἔγερσις Χριστοῦ, ἡ Δευτέρα Παρουσία καί θά διαλυθοῦν οἱ πονηρές βουλές τους. Θά λάμψει ἡ χάρις, ἡ ἀλήθεια. Θά βασιλεύσει ὁ Θεός εἰς τους αἰώνας.

«ἀναπεσών ἐκοιμήθης ὡς λέων… τίς ἐγερεῖ αὐτόν;» 

Μέσα στήν σιωπή τοῦ Μεγάλου Σαββάτου, μέσα στήν ἡσυχία αὐτή τῆς θείας καταπαύσεως ἄς εἴμαστε σέ ἐγρήγορση. Ἄς ἡσυχάσουμε κι έμεῖς ἀπό φόβους, ἀγωνίες, δυσχέρειες ποικίλες καί ὑλικά προβλήματα. Μπορεῖ νά φαίνεται ὅτι καί ὁ δικός μας πλοῦς στήν τρικυμισμένη θάλασσα τῆς παρούσης ζωῆς εἶναι ἐν νυκτί, ὅπως τό ὑπενθυμίζει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ θεολόγος. Καί ὁ Κύριος νά καθεύδει, νά κοιμᾶται, νά εὑρίσκεται στήν ἀφάνεια. Ἀλλά εἶναι Παντοδύναμος! Θά ἐγερθεῖ, θά ἀκουστεῖ ὁ βρυχηθμός Του! Καί τότε ὅλοι οἱ ὑποτιθέμενοι ἄρχοντες τοῦ κόσμου τούτου θά ἐκβληθοῦν ἔξω, θά ἀφανισθοῦν! Μήν ἀπογοητευόμαστε! Ὁ Θεός θά γράψει τήν τελευταία λέξη τῆς ἱστορίας τοῦ κόσμου. Ἐκεῖνος θά μιλήσει καί ἡ δυνατή φωνή Του θ’ ἀκουσθεῖ ἀπό περάτων ἕως περάτων τῆς οἰκουμένης! Ἄς ἑτοιμαζόμαστε νά ἑορτάσουμε ὄχι μόνο τό Πάσχα, ἀλλά νά εἴμαστε ἕτοιμοι ν’ ἀκούσουμε τόν βρυχηθμό τοῦ «λέοντος τῆς φυλῆς Ἰούδα», τοῦ Παθόντος καί θανόντος διά τήν ἡμῶν σωτηρίαν Κυρίου μας. Νά εἴμαστε σέ πνευματική ἐγρήγορση ὄχι μόνο νά ἀντιληφθοῦμε τήν Ἀνάστασή Του, ἀλλά καί νά τήν ζήσουμε συνανιστάμενοι μαζί Του ὡς σκύμνοι καί τέκνα ἰδικά Του, υἱοί τῆς Ἀναστάσεώς Του! Ἀμήν!

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Designed by Webicon

Χριστιανική Ένωση Καλαμάτας copyright © 2016

newspaper templates - theme rewards

Επικοινωνήστε μαζί μας