Περί τῆς ξηρανθείσης συκῆς καί τῆς δικῆς μας ξηρασίας   (Κυριακή Βαΐων ἑσπέρας)

Περί τῆς ξηρανθείσης συκῆς καί τῆς δικῆς μας ξηρασίας  (Κυριακή Βαΐων ἑσπέρας)

 

«καί ἐξηράνθη παραχρῆμα ἡ συκή»  (Ματθ. κα΄ 19)

Συγκλονιστικές στιγμές διαδραματίσθηκαν στήν πόλη τῶν Ἱεροσολύμων, τήν Ἁγία Σιών 2000 καί χρόνια πρίν. Γεγονότα πού ἄφησαν τό ἰσχυρό ἀποτύπωμα τους πάνω στό σῶμα τῆς ἀνθρωπότητος. Ἡ πρώτη μεγαλειώδης σκηνή πού ἔλαβε χῶρα ἦταν σαφῶς ἡ εἴσοδος τοῦ Κυρίου μας στήν Ἁγία Πόλη, ὅταν πλήθη λαοῦ Τόν ὑποδέχθηκαν. Μετά ἀπό τήν τόση κοσμοπλημμύρα δέν ἐπιζητεῖ νά διεκδικήσει θρόνους, ἐξουσίες, οὔτε παρουσιάζεται ἐνδεχομένως ἐνώπιον τῶν ἀρχῶν ἀπαιτῶντας βασιλικές τιμές. Ἀντιθέτως πηγαίνει ἁπλά, ἤσυχα καί ταπεινά στήν Βηθανία.

Κατόπιν, τήν ἀμέσως ἑπόμενη ἡμέρα ἐπανέρχεται στά Ἱεροσόλυμα. Καί ἐνῶ εἶναι ἀκόμη πολύ πρωί πεινᾷ, «δεικνύς τό ἀνθρώπινον». Βλέπει μία συκιᾶ, πείθεται ἀπό τά φύλλα της ὅτι προφανῶς θά εἶναι κατάφορτη ἀπό καρπούς καί τήν πλησιάζει γιά νά γευθεῖ τόν γλυκῦ καρπό της. Τό ἀποτέλεσμα ὅμως, ὅπως τό ἀκούσαμε στό ἀποψινό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα τοῦ Ὄρθρου τῆς Μεγάλης Δευτέρας, ἀπογοητευτικό. Εὑρίσκει μόνον φύλλα καί κανένα καρπό. Εἶναι ἤδη ἄκαρπος. Ὁπότε ἀκούγεται ἀπό τά θεῖα χείλη Του ἕνας λόγος φοβερός, μία κατάρα: «μηκέτι ἐκ σοῦ καρπός γένηται εἰς τόν αἰώνα». Καί ὁ λόγος Του γίνεται ἔργον εὐθῦς ἀμέσως.. καί ἐξηράνθη παραχρῆμα ἡ συκή», ὅπως χαρακτηριστικά μᾶς ἀναφέρει ὁ Εὐαγγελιστής Ματθαῖος, πού καταγράφει τό περιστατικό.

Περιστατικό πραγματικά ἐντυπωσιακό, πού προξένησε τόν θαυμασμό τῶν μαθητῶν τοῦ Χριστοῦ μας, ἀλλά καί ὅλων τῶν γενεῶν τῶν ἀνθρώπων, πού τό ἀκούουν καί ἐντυπωσιάζονται. Ἀσφαλῶς μένουμε κι ἐμεῖς ἔκπληκτοι, πού τό ἀκούσαμε καί πάλι στίς ἀπαρχές τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδος.

Γιατί ὁ Χριστός μας καταράσσεται τοῦτο τό δένδρο, ποιές οἱ ἀιτίες ἀλήθεια; Ποιά σχέση μπορεῖ νά ἔχει καί μ’ ἐμᾶς σήμερα;

«καί ἐξηράνθη παραχρῆμα ἡ συκή» 

Συγκλονιστικό τό ὅλο σκηνικό τῆς ξηράνσεως τῆς συκῆς ἀπό τόν Κύριο μας. Τήν καταράσσεται. Φαίνεται βαρύ. Σκληρό ἴσως. Τό κάμει ὅμως. Γιατί;

Πρῶτα ἀπ’ ὅλα νά καταθέσουμε ὅτι ἄν θέλουμε νά γνωρίζουμε τήν ἀλήθεια πολλῶν πραγμάτων καί ὑποθέσεων ὀφείλουμε νά ξεπερνοῦμε το «φαίνεσθαι» καί τήν δύναμη τῆς εἰκόνας καί να προχωροῦμε ὑπομονετικά στό «εἶναι», στήν οὐσία. Ἔτσι κι ἐδῶ, στήν παροῦσα ὑπόθεση δέν πρέπει νά «κλέψει» τήν προσοχή μας ὁ φαινομενικά σκληρός λόγος τῆς κατάρας, ἀλλά τό γιατί ἔγινε…

Μία πρώτη αἰτία, ὅπως μᾶς πληροφοροῦν οἱ ἱεροί ἑρμηνευτές εἶναι ὅτι ἡ συκή ὁμοιάζει μέ τήν ἀνθρωπότητα. Ἐπιζητεῖ, πεινᾷ τήν σωτηρία της, ἀλλά ἐκείνη δέν ἔχει νά ἐπιδείξει κανένα καρπό ἀρετῆς. Γι’ αὐτό καί καταράσσεται τόν πονηρό κόσμο τῆς πλάνης καί τῆς ἁμαρτίας. Πολύ ἐμφατικά τό λέγει ὁ ἱερός Δαμασκηνός: «ἔρχεται πεινῶν τήν τῶν ἀνθρώπων σωτηρίαν καί οὐχ εὑρίσκει ἐν αὐτῇ καρπόν». Και συνεχίζει: «προσῆλθε τῇ συκῇ πεινάσας. Ἡ συκή ὑπέγραφε τήν φύσιν τῆς ἀνθρωπότητος». Παραλληλίζει τόν γλυκῦ καρπό τῆς συκῆς μέ τόν γλυκῦ καρπό τῆς ἀρετῆς, πού θά ἔπρεπε νά παράγει ἡ ἀνθρωπότητα, ἀλλά δυστυχῶς ἔμεινε μέ τήν τραχύτητα τῶν φύλλων, πού εἶναι «ἄχρηστα καί πρός καῦσιν ἕτοιμα».

Ἄλλωστε σ’ ἕνα τέτοιο διεφθαρμένο κόσμο ἦλθε ὁ Χριστός μας. Σ’ ἕνα κόσμο, ὅπου ἐπικρατοῦσαν ἡ μοχθηρότατη ἁμαρτία, τά φρικτά εἴδωλα, οἱ ἀνθρωποθυσίες ἐνίοτε, ἡ φθονερή ὑποκρισία, ἀλλά καί ἡ ἀκατάσχετος βία, πού παραθεωροῦσε τη ἀξία τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς. Ταπεινώθηκε καί ἐνηνθρώπησε μέσα σ’ ἕνα κόσμο, πού ὁμοίαζε ἡ κατάσταση του πρός τήν χαμηλή ἠθική στάθμη τῶν ἀνθρώπων στίς ἡμέρες τοῦ Νῶε. Ἦταν ὄντως, κατά τήν Κυριακή διαπίστωση «γενεά ἄπιστος καί διεστραμμένη».

Μία δεύτερη αἰτία γιά τήν ὁποία ὁ Χριστός μας καταράσσεται τήν συκῆ εἶναι ὅτι θέλει νά ἐπιδείξει πώς προτάσσει τό ἔλεος καί τήν ἀγάπη καί ὄχι τήν τιμωρητική Του δύναμη. Τό δένδρο πού ξεράθηκε μέ τόν λόγο Του ἀποτελεῖ μία τρανή ἀπόδειξη τοῦ ὅτι θά μποροῦσε νά τιμωρήσει τούς ἐχθρούς Του. Ὅσους Τόν πολέμησαν, Τόν ἀρνήθηκαν καί Τόν ἐδίωξαν. Ἀλλά ἀντιθέτως δίνει στούς μαθητές Του καί στούς μισοῦντας Αὐτόν Ἰουδαίους ὅτι εἶναι «δυνατός ἐν ἐλέει καί ἀγαθός ἐν ἰσχύει». Δέν προτιμᾶ νά ξηράνει ὅλους ἐκείνους πού θά Τόν σταύρωναν μετά ἀπό λίγο, ἀλλά ἐπιθυμεῖ νά συγχωρήσει. Τό ἀπέδειξε καί πάνω στόν ἐσταυρωμένο θρόνο τῆς δόξης Του, ὅταν προσευχήθηκε γιά τήν ἄφεση τῶν σταυρωτῶν Του.

Ὑπομιμνήσκει ἀσφαλῶς ἀφ’ ἑνός ὅτι σταυροῦται καί θυσιάζεται μέ τήν δική Του θέληση, ἀλλά καί ἀφ’ ἑτέρου ὅτι δέν εἶναι ἀδύναμος, ὅπως νομίζουν ἤ θά Τόν θεωρήσουν ἔτσι πάνω στόν Σταυρό. Ἐπιλέγει νά μή τιμωρήσει, ὅπως θά ἠμποροῦσε, ἀλλά νά λυτρώσει. Ὁ χρυσορρήμων πατήρ τῆς Ἐκκλησίας μας, ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος τονίζει αὐτή τήν ἀλήθεια: «ἔδει δέ καί τῆς τιμωρητικῆς αὐτῆς δυνάμεως τήν ἀπόδειξιν παρασχεῖν, ἵνα μάθωσι καί οἱ μαθηταί καί οἱ Ἰουδαῖοι, ὅτι δυνάμενος ξηρᾶναι τους σταυροῦντας αὐτόν,ἑκῶν συγχωρεῖ, καί οὐ ξηραίνει».

Ὑπάρχει καί μία τρίτη ἑρμηνεία, πού μᾶς ἀποδίδει πώς κάθε ἄνθρωπος μοιάζει μέ τό δένδρο τό ξηρανθέν, ὅταν δέν παράγουμε καρπούς μετανοίας. Τότε τό δένδρο «κόπτεται καί εἰς πῦρ βάλλεται», ὅπως λέγει ἀλλοῦ ὁ εὐαγγελιστής Ματθαῖος. Μᾶς ὑπενθυμίζει αὐτή τήν ἀλήθεια ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία μέσα στήν θεία λατρεία της, ὅπως τό ἀκούσαμε ἤδη λίγο πρίν: «τῆς ξηρανθείσης συκῆς τό ἐπιτίμιον φοβηθέντες ἀδελφοί, καρπούς ἀξίους τῆς μετανοίας προσάξωμεν Χριστῷ». Μᾶς προσκαλεῖ νά συνειδητοποιήσουμε ποιά θά εἶναι ἡ κατάληξη τοῦ ἀνθρώπου, πέρα ἀπό τήν «ψευτιά» καί τίς ἐπιζήμιες σειρῆνες τοῦ κόσμου. Ὅτι θά μοιραστεῖ τό ἴδιο κατάντημα τῆς ξηρανθείσης συκῆς. Ὁ μόνος τρόπος νά τό ἀποφύγει ἡ μετάνοια καί ἡ διόρθωση τῆς ἐπί γῆς πορείας του, κατά το θέλημα του Θεοῦ.

«καί ἐξηράνθη παραχρῆμα ἡ συκή»

Ἴσως κάποιος πρωτο-ἀκούγοντας γιά τό «ἐπιτίμιον» τῆς ξηρανθείσης συκῆς νά παραξενευθεῖ ἤ κάποιος ἀπό τούς ἀνθρώπους τοῦ κόσμου ἐνδεχομένως νά ἀντιδράσει καί να τό θεωρήσει ὑπερβολικό ἤ σκληρό. Πάνω σέ μία τέτοια ἔνσταση -καί μάλιστα πάνω στό γεγονός ὅτι ὁ Χριστός μας καταράσθηκε δένδρο ἄψυχο-, θά ἀπαντήσει χαρακτηριστικά ὁ ἀείμνηστος καθηγητής Παναγιώτης Τρεμπέλας: «ὅτι καί μύρια δένδρα ἐάν ἀπεξηραίνοντο, οὐδέν θά ἤξιζαν ἐν σχέσει πρός τήν σωτηρίαν τῶν ἀνθρώπων, εἰς τούς ὁποίους διά τῆς ἀποξηράνσεως ταύτης θά ἐνετυποῦτο βαθέως σωτηριῶδες μάθημα». Ἴσα ἴσα Ἐκεῖνος πού εἶναι ὁ Πάνσοφος Δημιουργός τῆς ἀγάπης φροντίζει πάντα γιά τά «ἔργα τῶν χειρῶν» Του.

Τό γεγονός τῆς ξηρανθείσης συκῆς πολλά ἔχει νά μᾶς ὠφελήσει. Μᾶς προβληματίζει καί μᾶς βοηθεῖ σέ ἔντονη αὐτοκριτική. Πόσα ἔχει νά μᾶς πεῖ…

Πρωτίστως μᾶς ὑπενθυμίζει τήν διαχρονική ἀλήθεια ὅτι ὁ Θεός «θέλει πάντας ἀνθρώπους σωθῆναι καί εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν». Καί πρός τοῦτο χρησιμοποιεῖ κάθε μέσο. Πασχίζει, ποθεῖ, πεινᾷ καί διψᾷ τήν σωτηρία μας. Δικό Του βρῶμα ἦταν νά ὁλοκληρώσει το ἔργο τῆς σωτηρίας τοῦ πλάσματος Του. Πόσο ἤθελε καί τότε καί σήμερα νά σώσει τόν ἄνθρωπον. Ἀλλά πολλοί καί τότε, δυστυχῶς καί στίς ἡμέρες μας δέν θέλουν, δέν ἀνταποκρίνονται. Ἐπιζητοῦν τήν ἔρημο τοῦ σύγχρονου κόσμου, πού δημιουργεῖ ἁπατηλές ψευδαισθήσεις ὑλικῶν ὀάσεων, ἀλλά σταδιακά φθείρει τούς ἀποσταμένους διαβάτες τοῦ παρόντος κόσμου. Ἄλλωστε πόση δυστυχῶς πνευματική ξηρασία ὑπάρχει γύρω μας.. πού καταστρέφουν.. ἄρνηση Θεοῦ, ἴδιον συμφέρον, ὑλικιστικοί ψευτοπαράδεισοι, σύγχρονα εἴδωλα, πού αἰχμαλωτίζουν. Ἀποξήρανση τῶν πνευματικῶν ὀφθαλμῶν καί τῶν αἰσθήσεων τῆς ψυχῆς. Τελική κατάληξη ἡ πλήρης ξηρασία, ἡ ἔρημος!

Δεύτερον πόσος ἀγώνας χρειάζεται γιά νά μή σκληρυνθεῖ ἡ καρδία μας. Πρέπει νά γρηγοροῦμε. Διότι μπορεῖ νά εὑρισκόμαστε χρόνια μέσα στούς πνευματικούς κόλπους τῆς μάνδρας Ἐκκλησίας καί νά οἱ καρποί μας νά εἶναι ἐλάχιστοι ἤ ἀνεπαρκεῖς. Τό προσκλητήριον τοῦ ἀγῶνος καλεῖ γιά συνεχῆ προσπάθεια, ὥστε νά μήν ἔχουμε «φύλλα μόνον», ἀλλά καρπούς. «Ποιήσατε οὐν καρπούς ἀξίους τῆς μετανοίας» θά μᾶς ὑπενθυμίσει ὁ πνευματοκίνητος Ἀπόστολος Παῦλος. Μᾶς καλεῖ κι ἐκεῖνος σέ ἀγώνα, σέ μετάνοια, σέ ἐπαναπροσδιορισμό καθημερινῆς πορείας, σύμφωνης μέ τις ἐπιταγές τοῦ θείου θελήματος. Ἄς μήν ἐκμεταλευόμαστε τήν θεία ἀγάπη, ἀλλά νά ἑλκύουμε μέ τήν μετάνοια τήν θεία εὐλογία καί εὐδοκία τοῦ Θεοῦ.

Τέλος ἄς θυμόμαστε πάντοτε ὅτι τό πιό ἐκπληκτικό γνώρισμα τοῦ Κυρίου μας εἶναι ἡ μακροθυμία Του. Θά τό ψάλλουμε μέ πολύ ἐμφατικό τρόπο στήν Ἀκολουθία τῶν Παθῶν τῆς Μεγάλης Πέμπτης τό ἑσπέρας «Δόξα τα«μακροθυμίᾳ σου, Κύριε, δόξα σοι». Ἐάν ὁ Θεός τιμωροῦσε τούς πταίοντας καί ἁμαρτάνοντας δέν θά ἔμενε κανείς. Ἄλλωστε «πάντες ἥμαρτον». «Μακροθυμεῖ πρός πάντας». Ἄς συγκινηθοῦμε ἀπό τήν ἀμέτρητη ἀγάπη καί ἄς δείξουμε «πνευματικό φιλότιμο», ὅπως ἔλεγε καί ὁ ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης. Ἔτσι θά λάβουμε ὤθηση γιά νά συνεχίσουμε τήν ἄοκνη ἐργασία καί καλλιέργεια τῶν ψυχῶν μας, ὥστε νά παράγουμε τούς καρπούς τοῦ Θεοῦ, τις θεῖες ἀρετές τῆς ἀγάπης, τῆς ὑπομονῆς, τῆς ταπεινώσεως καί τόσες ἄλλες.

Ἄς γίνουμε ἕνα βαρύ ἐργοστάσιο παραγωγῆς πνευματικῶν καρπῶν, πού θα τηρεῖ τή θεία νομοθεσία καί θά ἀκολουθεῖ τίς προσταγές τοῦ Θεοῦ.

«καί ἐξηράνθη παραχρῆμα ἡ συκή»

Ἡ ξηρανθείσα συκῆ εἶναι ἐντυπωσιακό παράδειγμα πρός ἀποφυγήν καί πρός μίμησιν ταυτόχρονα! Καθώς διανύουμε τίς πρῶτες μεγαλειώδεις στιγμές τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδος καί ἑτοιμαζόμαστε νά βιώσουμε τά σωστικά Πάθη τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ μας τό γεγονός τῆς ξηρανθείσης συκῆς παρουσιάζεται συγκλονιστικό καί ἰδιαίτερα διδακτικό ἐνώπιον μας! Ἐγερτήριο πραγματικά σάλπισμα, πού μᾶς ξυπνᾶ, ὥστε νά κάνουμε τόν ἀγρό τῆς ψυχῆς μας κατάκαρπο ἀπό γεννήματα θείων ἀρετῶν. Ἄς φοβηθοῦμε καί ἄς ἀγωνισθοῦμε ἔμπονα ὥστε νά παράξουμε καρπούς. Ἄς βοηθήσουμε κι ἄλλες ψυχές γιά νά διαλυθεῖ ἡ ξηρασία τῶν ἡμερῶν μας. Ὁ Θεός τῆς ἀγάπης, ἡ Ἐσταυρωμένη Ἀγάπη νά μᾶς ἐλεήσει καί νά μή μᾶς ἀπορρίψει ὅπως τήν ξηραμένη συναγωγή τοῦ ἄλλοτε περιουσίου λαοῦ Του, τοῦ Ἑβραϊκοῦ, ἀλλά νά μᾶς ὁδηγήσει στόν Κῆπο τῆς αἰωνίου Ἐδέμ, τοῦ γλυτυτάτου Παραδείσου! Ἀμήν!

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Designed by Webicon

Χριστιανική Ένωση Καλαμάτας copyright © 2016

newspaper templates - theme rewards

Επικοινωνήστε μαζί μας