Γιά τήν ἀνάσταση τοῦ λαοῦ μας….

Γιά τήν ἀνάσταση τοῦ λαοῦ μας….

ΠΑΣΧΑ ΚΥΡΙΟΥ

Μόλις παρῆλθε ἡ περίοδος τοῦ πόνου, τῆς χαρμολύπης καί τῶν πανσέπτων Παθῶν τοῦ Σωτῆρος μας Ἰησοῦ Χριστοῦ. Περάσαμε ὡς Ἐκκλησία ἀπό τόν Σταυρό στήν ἔνδοξη Ἀνάστασή Του. Οἱ πιστοί χριστιανοί ἀνά τόν κόσμο τήν πανηγυρίσαμε, ζήσαμε τό φῶς καί τήν δόξα της. Ἔντονο τό αἴσθημα τῆς νίκης, πού ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ μας γεννᾶ.

Ὅμως, καθώς οἱ πανηγυρισμοί περνοῦν, οἱ ἐποχές καί οἱ συνθῆκες ἀλλάζουν, πέρα ἀπό τήν προσωρινή ἀνάπαυση καί ἀνακούφιση ὁ ἀγώνας συνεχίζεται. Εἶναι ἀδιάκοπος. Πόνος ἁπλωμένος παντοῦ, Σταυροί σπαρμένοι ὁλοῦθε, κόπος, μόχθος κι ὁδυρμός πολύς σ’ ὅλο τόν κόσμο, καί φυσικά στήν ὀρθόδοξη πατρίδα μας, εἶναι τά κυρίαρχα συναισθήματα καί τά πικρά γεγονότα πού διαδραματίζονται πάνω στή σκηνή τῆς παρούσας ζωῆς.

Πραγματικά ζοῦμε σ’ ἕνα κόσμο ἀναστατωμένο, πλανημένο, πού βρίσκεται σέ σύγχυση καί κάτω ἀπό τό νέφος μιᾶς σφοδρῆς ἀβεβαιότητος. Πόλεμοι καί κρίσεις σέ πολλά σημεῖα τοῦ πλανήτη, ἀναταραχές, καραβάνια ἀνθρωπίνου πόνου, θύματα ἐγκληματικότητος, τρομοκρατίας καί χειμάρρων κακίας καί ἀνομίας.

Πόσο ἄλλωστε δέν βιώνει καί ἡ χιλιοβασανισμένη Ἑλλάδα μας αὐτή τήν θλιβερή πραγματικότητα; Ἄνθρωποι, «μή ἔχοντες πού τήν κεφαλήν κλῖναι», ἄστεγοι, ἄλλοι πού ἀναζητοῦν τροφή στούς κάδους τῶν ἀποριμμάτων. Ἄνεργοι, ἄλλοι πού χρωστοῦν, πού ἀδυνατοῦν νά θρέψουν τά παιδιά τους ἤ νά ζεσταθοῦν στό ψῦχος τοῦ χειμῶνα. Οἱ ροές τῶν εὐρωαργυρίων στερεύουν, οἱ μισθοί καί οἱ συντάξεις συνεχῶς περικόπτονται, οἱ φόροι ἐκτινάσσονται σέ δυσθεώρητα ὕψη. Σταυρός ἡ καθ’ ἡμέραν διαβίωση.

Καί ἀπό τήν ἄλλη πλευρά τά ζώπυρα τῆς φυλῆς μας τρεμοσβήνουν, σχεδόν κοντεύουμε ν’ ἀρχίσουμε νά θρηνοῦμε πάνω στά ἀποκαΐδια καί τίς στάχτες, πού θ’ ἀφήσει πίσω της ἡ φοβερή πυρκαγιά πού κατακαίει τίς ἀρχές, τά ἰδανικά, τήν πίστη μας, τήν ἀξιοπρέπεια καί τήν ἀρχοντιά τῆς φυλῆς μας. Οἱ κίνδυνοι πολλοί… Στρατευμένη ἀθεΐα, πληρωμένοι κονδυλοφόροι, ἰδεοληπτικές ἀγκυλώσεις, μεθοδευμένη διαγραφή τῆς ἱστορικῆς μνήμης, διαμόρφωση ἑνός κράτους πάνω σέ πολυπολιτισμικές καί πανθρησκειακές βάσεις ἤ ἀκόμη κατ’ ἐπίφασιν σύμμαχοι, παζάρια ἐθνικῶν ὀνομάτων καί ἐθνικής κυριαρχίας, εἶναι λίγες μόνο ἀπ’ τίς ἀπειλές.

Τά πάντα τείνουν ν’ ἀλλάξουν μέ βιαῖο τρόπο καί προδοτικές μεθόδους. Τίποτε νά μή θυμίζει τήν Ἑλλάδα τοῦ παλιοῦ καιροῦ ἤ τήν παρουσία τοῦ Χριστοῦ. Στόχος ν’ ἀκολουθήσουν γενεές νεκρῶν πνευματικά καί ἐθνικά ἀνθρώπων, ἀκατήχητες, χωρίς φρόνημα ἐθνικό ἤ εὐωδία χριστιανοῦ.

Ἡ κερκόπορτα ἔχει ἀνοίξει! Ὁ ἐχθρός ἐντός τῶν τειχῶν, ὅπως μαρτυρεῖται ἀπό πολλούς. Ἡ Πόλις κοντεύει νά ἁλωθεῖ, ἀκόμη καί νά «τουρκέψει» ἤ νά ἰσλαμοποιηθεῖ, κατά τόν προφανῆ στόχο πολλῶν. Τί μέλλει γενέσθαι; Θά μείνουμε μόνο ἐσταυρωμένοι, ἀργοπορημένοι νεκροί; Δέν θά ἀναστηθοῦμε;

Μποροῦμε ἄραγε νά βιώσουμε τήν ἀνάσταση; Πρώτα ἀπ’ ὅλα ἄς μήν άπογοητευόμαστε. Πόσα καί πόσα δέν περάσαμε σάν λαός στό πρόσφατο καί τό ἀπώτερο παρελθόν μας; Πόσες φορές δέν φθάσαμε ἐγγύς ἀφανισμοῦ; Ἐποχές, ὅπου «ὅλα τά ‘σκιαζε ἡ φοβερά καί τά πλάκωνε ἡ σκλαβιά»; Περάσαμε Τουρκοκρατία, Μικρασιατική καταστροφή, Κατοχή γερμανική καί τόσα ἄλλα. Πονοῦμε, σταυρωνόμαστε, ἀπειλούμαστε καί σήμερα. Ἀλλά ἄς μή λησμονοῦμε ὅτι μετά τόν Σταυρό πάντα ἀκολουθεῖ ἡ Ἀνάσταση. Ἀρκεῖ νά συνειδητοποιήσουμε τίς δικές μας εὐθύνες. Νά ἀναστηθοῦμε ὡς πρόσωπα καί λαός μέ τήν μετάνοια καί τήν ἐπιστροφή μας στόν Θεό, ὅπως κάποτε οἱ Νινευίτες, πού ἐνδύθηκαν σάκκους, ἔριξαν στάχτη στίς κεφαλές τους καί ζήτησαν τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ.

Ἄς καθήσουμε «ἐπί τῶν ποταμῶν τῆς Βαβυλῶνος» τοῦ σήμερα καί ἄς θρηνήσουμε ἐνθυμούμενοι τήν ἀλλοτινή δόξα καί τά μεγαλεία τοῦ Γένους. Ἡ ἐνθύμηση αὐτή νά θεριέψει μέσα μας τήν ἐλπίδα καί τήν πίστη στόν Θεό τῶν πατέρων μας καί νά ζηλώσουμε τήν παλιά μας αἴγλη, γιά νά τήν ἀνακτήσουμε.

Σαφῶς πρέπει ν’ ἀποβάλουμε ὅ,τι μᾶς κρατάει δεμένους. Νά προστατεύσουμε καί νά φυλάξουμε τά σύνορα τῆς πίστεως καί τῆς πατρίδος μας. Τά δικά μας ἀδιέξοδα εἶναι ἡ ὥρα τοῦ Θεοῦ. Ἄς Τόν ἰκετεύσουμε  ν’ ἀκούσει «τούς στεναγμούς τῶν πεπεδημένων», νά «ἰδεῖ τήν κάκωσιν τοῦ λαοῦ Του», ὅπως κάποτε ἄκουσε τίς κραυγές τοῦ λαοῦ, πού εὑρισκόταν κάτω ἀπό τήν δουλεία τῆς Αἰγύπτου. Νά Τόν παρακαλέσουμε νά δράσει ἄμεσα, νά ἐκτείνει τήν παντοδύναμη χείρα Του, νά μᾶς ἐλεήσει ὥστε ν’ ἀναγεννηθοῦμε ἀπό τίς στάχτες μας, ὅπως ἐκεῖνο τό μυθικό πουλί τῆς ἑλληνικῆς ἀρχαιότητος, ὁ φοίνικας.

Δέν ἔχει χαθεῖ κάθε ἐλπίδα! Ἄς θέσουμε ἑαυτούς κάτω ἀπό τήν εὐλογία τοῦ Ἀναστάντος Κυρίου, γιά νά σταθοῦμε στά πόδια μας, ν’ ἀναστηθοῦμε κοντά Του καί νά λάμψει καί πάλι ὁ ἤλιος τῆς Ἑλλάδος μας μέσα στό παγκόσμιο στερέωμα.

 

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Designed by Webicon

Χριστιανική Ένωση Καλαμάτας copyright © 2016

newspaper templates - theme rewards

Επικοινωνήστε μαζί μας