Τά δάκρυα τοῦ Θεοῦ….

Τά δάκρυα τοῦ Θεοῦ….

Εἶναι πραγματικά συγκινητικό καί ἐκπληκτικό συνάμα νά βλέπεις ἕνα Θεό νά χύνει δάκρυα, νά κλαίει ἀπό ἀγάπη για σένα, γιά μένα, για ὅλους μας. Ἐκστατικοί θα παρακολουθήσουμε σέ λίγο καιρό τον Κύριο μας, τον γλυκύτατο Νυμφίο Χριστό, τον Παντοδύναμο Θεό να δακρύζει ἐνώπιον τοῦ μνήματος τοῦ δικαίου φίλου Του Λαζάρου, ἑνός τετραήμερου νεκροῦ. Ὅταν Τον εἰδοποίησαν ὅτι ὁ ὁ φίλος Του Λάζαρος ἠσθένει συμπόνεσε. Δέν ἔτρεξε βέβαια εὐθύς ἐσκεμμένα. Διότι γνώριζε ἐπακριβῶς τό τί ἔμελλε νά συμβεῖ. Ὅτι αὐτή ἡ ἀσθένεια δέν εἶναι πρός θάνατον, ἀλλά γιά δοξασθεῖ ὁ Θεός καί τά ἔργα Του. Ὅταν πλέον ἔφθασε ὁ Ἰησοῦς στήν Βηθανία καί ἀντίκρυσε τόν πόνο καί τόν κλαυθμό τῶν ἀδελφῶν τοῦ Λαζάρου, ἀλλά καί τόν πενθοῦντα λαό ἔκλαυσε ἀπό ἀγάπη, συμπάθεια για τον θάνατο ἑνός τόσο προσφιλοῦς καί φιλικοῦ Του προσώπου. «Ἐδάκρυσεν ὁ Ἰησοῦς», ἀναφέρει το ἱερό κείμενο τοῦ Κατά Ἰωάννην Εὐαγγελίου, πού μᾶς περιγράφει το ὅλο σκηνικό. Ἐδάκρυσε «δεικνύς τό ἀνθρώπινον», ὅτι ἦταν τέλειος ἄνθρωπος, πού μετέχει στά συναισθήματα, τούς πόνους, τούς καημούς τῶν παιδιῶν Του. Θαύμασαν καί οἱ Ἰουδαίοι πού ἦταν παρόντες, ὥστε ὁμολογοῦσαν∙ «ἴδε πῶς ἐφίλει αὐτόν».

Δέν ἦταν ὅμως ἡ μοναδική φορά, πού δάκρυσε ὁ Κύριος μας Ἰησοῦς. Καί σ’ ἄλλες στιγμές τῆς ἐπιγείου παρουσίας καί δράσεώς Του εἶχε κλαύσει. Ἔξω ἀπό τήν Μητέρα Σιών, τήν Ἱερουσαλήμ. «Ἔκλαυσεν ἐπ’ αὐτῇ», μᾶς ἐπισημαίνουν τά ἱερά κείμενα. Χαρακτηριστικά ἔλεγε∙ «Ἱερουσαλήμ, Ἱερουσαλήμ ποσᾶκις ἠθέλησα ἐπισυναγαγεῖν τά τέκνα σου, ὡς ἡ ὄρνις τά νοσσία ἑαυτῆς», δηλαδή πόσες φορές ἐπιθύμησα νά συγκεντρώσω τά παιδιά σου, ὅπως ἡ ὄρνιθα τά κλωσσόπουλα της καί δέν ἀνταποκρίθηκες. Πονοῦσε ὁ Χριστός μας, ἔκλαιε γιά τό κατάντημα τοῦ λαοῦ Του, τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ. Δάκρυζε γιά τήν ἁμαρτία καί τήν ἀποστασία τους. Ἀλλά πάντοτε στάθηκε δίπλα στόν ἀνθρώπινο πόνο, τίς θλίψεις καί τίς δοκιμασίες τοῦ πλάσματος Του. Πόσο πόνεσε ὅταν τό τελειότερο πλάσμα τῆς ἀγάπης Του, ὁ πρῶτος ἄνθρωπος ἐπί γῆς, ὁ Ἁδάμ καί ἡ σύντροφος πού τοῦ ἔδωσε, ἡ Εὔα ἐξέπεσαν τῆς χάριτος Του. Ὅταν ἔκαμαν τήν φοβερή παρακοή καί ἀνταρσία τῆς ἁμαρτίας. Ἄκουγε τον θρῆνο τοῦ Ἀδάμ, πού ἐκάθησε ἀπέναντι τοῦ Παραδείσου καί ἔκλαιε πικρῶς. Ὁπωσδήποτε θα σχίζονταν τά σπλάγχνα τῶν οἰκτιρμῶν καί τῆς ἀγάπης Του. Συμπονοῦσε ἀκόμη καί αὐτούς τους ἐχθρούς καί διῶκτες, ὅταν τούς κοίταζε «συλλυπούμενος ἐπί τῇ πωρώσει τῆς καρδίας αὐτῶν». Τούς λυπόταν γιά τήν τύφλωση τῶν καρδιῶν τους, γιά τήν πώρωση πού τούς εἶχε ἐπιφέρει ἡ ἁμαρτία καί ἡ πλάνη.

Ἐπειδή λοιπόν μᾶς ἀγάπη, μᾶς συμπονεῖ γι’ αὐτό καί ἀνέλαβε τό φορτίο τῶν ἁμαρτιῶν μας, τούς πόνους καί τίς λῦπες μας ἐπί τοῦ Σταυροῦ Του, πάνω στόν λόφο τοῦ Γολγοθᾶ. «Οὗτος τάς ἁμαρτίας ἡμῶν φέρει καί περί ἡμῶν ὀδυνᾶται» εῑχε προφητεύσει τό θεόπνευστο στόμα τοῦ Προφήτη Ἡσαΐα αἰῶνες πρίν. Ἀκούει πάντοτε ἄλλωστε «τάς φωνάς τῶν πενήτων καί τούς στεναγμούς τῶν πεπεδημένων». Και πόσα δέν εἶχε νά σηκώσει; Πάθη, ἁμαρτήματα, βασανισμούς, καημούς, πόνους, θλίψεις, δοκιμασίες. Τούς κλαυθμούς καί τούς ὁδυρμούς τόσων ἀνθρώπων, ὅλων τῶν γενεῶν! Ὁ θρῆνος τοῦ Ἀδάμ, λόγῳ τῆς ἁμαρτίας, πού ἔγινε ὁσμή καί βάρος θανάτου, πού κληρονομήθηκε ἀπό γενιά σέ γενιά, πού ἔγινε καυτό δάκρυ καί βάσανο γιά κάθε ἄνθρωπο ἀποτέλεσε τό βαρύ φορτίο τοῦ Ἐσταυρωμένου Χριστοῦ μας. Πόσο ταλαιπωροῦνται οἱ ἄνθρωποι πάνω στήν πολύκλαυστη γῆ μας! Ἀπό πόσες θλίψεις καί δοκιμασίες, ἀπό πένθη, ἀπό δυσκολίες οἰκογενειακές, ἐργασιακές, οἰκονομικές, ἀπό ἐγκλήματα, ἀπό ἀνόσια καί ἀνήθικα σχέδια πονηρῶν ἀνθρώπων ἤ καί ἀπό αὐτές τις παγίδες τοῦ διαβόλου. Ἀλλά ὅλα αὐτά τά σήκωσε ὁ Κύριος μας καί κλαίει μαζί μας. Δακρύζει και μετέχει σέ ὅτι μᾶς ταλαιπωρεῖ. Θέλει νά σφογγίσει τά δάκρυα μας!

Περιμένει ὅμως καί κάτι ἀπό μᾶς… Ἀναμένει κι ἐμεῖς νά συγκινηθοῦμε, νά κλαύσουμε, νά δακρύσουμε. Νά ἀνταποκριθοῦμε στήν δική Του ἀγάπη μέ πνευματικό φιλότιμο καί ἀρχοντιά. Νά ἀπορρίψουμε πᾶσαν κακίαν, ἀγωνιζόμενοι καθημερινά, συσταυρούμενοι καί συνανιστάμενοι μαζί Του. Νά μετανοοῦμε γιά τίς ἁμαρτίες μας μέ τά δάκρυα τῆς μετανοίας μας. Ἐξάλλου τόση ἀποστασία ὑπάρχει ἁπλωμένη παντοῦ. Ἄς γίνουν τά δικά μας δάκρυα πέλαγος πού θά ἀπορροφήσει τους χειμάρρους τῆς ἀνομίας. Μποροῦμε νά μιμηθοῦμε τά παραδείγματα τῶν ἁγίων ἀσκητῶν πού με τις ροές τῶν δακρύων τους ἄρδευσαν τήν ἄγονη ἔρημο καί τήν ἐγεώργησαν. Ἔτσι κι ἐμεῖς μέ τά δάκρυα τῆς μετανοίας μας μποροῦμε νά καλλιεργήσουμε τήν ἔρημο τοῦ ἁμαρτωλοῦ κόσμου. Θέλει ἀκόμη νά κλαίουμε «μετά κλαιόντων και να χαίρουμε μετά χαιρόντων», ἀκριβῶς ὅπως τό σινιστοῦσε ὁ φλογερός Του Ἀπόστολος ὁ Παῦλος. Νά ἐπιδιδόμαστε σέ ἔργα ἀγάπης πρός τούς πονεμένους ἀδελφούς μας, νά σφογγίσουμε τό δάκρυ τους καί νά ἀνακουφίζουμε τόν στεναγμό τους. Νά μή μένουμε κλεισμένοι στόν ἑαυτό μας, ἀλλά νά ἔχουμε ὡς σύνθημα ζωῆς τό νά συμπάσχουμε μέ τούς ἀδελφούς μας καί νά σηκώνουμε τούς πόνους τους, νά τούς στηρίζουμε.

Ἄς θυμόμαστε τόν λόγο τοῦ Κυρίου μας ὅτι θα εἶναι μακάριοι ὅσοι θά κλαίνε στήν παρούσα ζωή, ἀλλά θά γελάσουν καί θά εὐφρανθοῦν στήν αἰώνια ζωή∙ «μακάριοι οἱ κλαίοντες νῦν ὅτι γελάσετε». Ἄς πενθήσουμε, ἄς κλαύσουμε, ἄς δακρύσουμε κι ἐμεῖς μαζί μέ τόν Θεό μας, πού τόσο πολύ μᾶς ἀγαπᾶ καί θυσιάζεται γιά μᾶς. Ἐπιθυμεῖ τώρα πλέον νά μή Τον γεμίζουμε μέ δάκρυα, ἀλλά να Τοῦ προσφέρουμε χαρά μέ τήν ἁγιασμένη ζωή μας. Καί θ’ ἀξιωθοῦμε νά ζήσουμε ἀναστημένοι μαζί Του στόν τόπο τοῦ Παραδείσου, ὅπου δέν θά πόνος, λύπη, δάκρυ ἤ στεναγμός!

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Designed by Webicon

Χριστιανική Ένωση Καλαμάτας copyright © 2016

newspaper templates - theme rewards

Επικοινωνήστε μαζί μας