Τό σχολεῖο τῶν ὀνείρων μας….

Τό σχολεῖο τῶν ὀνείρων μας….

Πολύς λόγος γίνεται τόν τελευταῖο καιρό στήν Πατρίδα μας γιά τό μεῖζον θέμα τῆς παιδείας. Ἀκούγονται διάφορες ἀπόψεις γιά τά σχολεῖα τοῦ τόπου μας∙ ποιός  θα πρέπει νά εἶναι ὁ προσανατολισμός τους, τί θά παρέχει στά παιδιά μας, ἄν θά πρέπει νά λαμβάνουν θρησκευτική ἀγωγή μέσα σ’ αὐτά ἤ θά εἶναι ἕνα ἀνοιχτό, δημοκρατικό σχολεῖο, πού θά καλλιεργεῖ καί θά διαμορφώνει, ὄχι πιστούς στόν Θεό ἀνθρώπους, ἀλλά πολίτες. Τελικῶς πού βρίσκεται ἡ ἀλήθεια; Καθώς ἐπικρατεῖ μιά σύγχυση γύρω ἀπό τά ζητήματα αὐτά, τῆς παιδείας, ἄς προσπαθήσουμε νά ξεδιαλύνουμε κάπως τά πράγματα. Να δοῦμε τελικῶς τι σχολεῖο θέλουμε γιά τά παιδιά μας; Ποιόν χαρακτήρα έπιζητοῦμε νά ἔχει ἡ παιδεία μας, πάνω σέ ποιές ἀρχές θα στηρίζεται.

Πρῶτα ἀπ’ ὅλα ἄς ἀναζητήσουμε τήν στοχοθεσία τῆς παιδείας μας. Ἕνας πρωταρχικός στόχος καί ἐπιδίωξη θα πρέπει νά εἶναι τά νεαρά βλαστάρια τοῦ τόπου μας ν’ ἀποκτοῦν ἦθος. Νά βγοῦν «καλοί κἀγαθοί πολίτες», πού θά ἔχουν ἀρχές, πού θά σέβονται τον συνάνθρωπό τους, πού θ’ ἀγαποῦν την τιμιότητα, τήν εἰλικρίνεια, τήν ἀρετή. Θέλουμε ἕνα σχολεῖο πού θά παράγει, ὄχι παραμορφωμένους ἀνθρώπους, μέ γνώσεις πολλές καίἵσως ξερές, στεῖρες, ἀλλά ἀντιθέτως μεταμορφωμένες ὑπάρξεις. Πού θά ἔχει συμβάλει στήν μόρφωση καί διαμόρφωση τῆς ψυχῆς καί τοῦ χαρακτήρα τοῦ νέου.

Ἐπιζητοῦμε ἀκόμη σχολεῖα πού θά παρέχουν στα παιδιά μας και θρησκευτική ἀγωγή. Πού θα διδάσκονται τό μάθημα τῶν θρησκευτικῶν ὀρθόδοξα, κατά τό δόγμα τῆς ἐπικρατούσας θρησκείας στή χώρα μας, δηλαδή τῆς Ἀνατολικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ὄχι ἕνα θρησκευτικό συγκρητισμό, βάζοντας στην ἴδια σχεδόν θέση τον Χριστό μας, με τόν Βούδα ἤ τόν Ἀλλάχ, ἐξομοιώνοντας τήν ἀλήθεια τῆς ὀρθοδοξίας μέ τά ψεύδη τῶν ἄλλων θρησκειῶν. Ἀλλά διδασκαλία, ὅπως ἀκριβῶς ἐπιβάλλει καί ἡ θεμελιώδης χάρτα τῶν Ἑλλήνων, τό Σύνταγμα τῆς Πατρίδος μας. Πολύ ἐπιτυχημένα τό ἐπισήμανε ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος γιά τον σκοπό τῆς παιδείας: «Ὁ ἄριστοςὅρος καί σκοπός τῆς διδασκαλίας εἶναι αὐτός, τό νά ὁδηγοῦν οἱ δάσκαλοι τούς μαθητές μέ ὅσα πράττουν καί μέ ὅσα λένε, στον εὐτυχισμένο βίο πού ὅρισε ὁ Χριστός». Πραγματικά ὀφείλουμε κι ἐμεῖς οἱ σύγχρονοι νεοέλληνες ν’ ἀκούσουμε τήν διαχρονική φωνή τοῦ Κυρίου μας∙ «ἄφετε τά παιδία ἐλθεῖν πρός με», ἀφῆστε τά παιδιά να ἔρθουν κοντά μου. Ἐκεῖ θα βροῦν ἀλήθεια, χάρη, ἐλπίδα, πρότυπα, ἐλευθερία καί θα δυναμώσουν γιά τόν ἀγῶνα τῆς ζωῆς.

Ἀπαραίτητος στόχος τῆς παιδείας ἀσφαλῶς εἶναι καί ἡ παρουσία δασκάλων, παιδαγωγῶν, πού θά ἀποτελοῦν πρότυπα γιά τά παιδιά μας, πού θά τά ἐμπνέουν. Ἐπιθυμοῦμε νά ἔχουμε ἄξιους δασκάλους καί καθηγητές, πού θα στέκονται στό ὕψος τῆς ἀποστολῆς τους καί θά καθοδηγοῦν σωστά τούς νέους. Ἐκπαιδευτικούς, ὅπως ἐκεῖνες οἱ νεαρές διδασκάλισσες τοῦ Μακεδονικοῦ Ἀγώνα, πού στά δίσεκτα χρόνια τῆς βουλγαρικῆς προπαγάνδας στά μέρη τῆς ἑλληνικῆς Μακεδονίας μας ἐπιδίωκαν νά διορισθοῦν σ’ ἐκεῖνα τά ἀκριτοχώρια γιά νά μεταδώσουν στά ἑλληνόπουλα «ψυχή καί Χριστό», κατά τήν ρήση τοῦ ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ. Χαρακτηριστικά καί συγκινητικά παραδείγματα γνησίων παιδαγωγῶν,πρώτα μιά δασκάλα, ἡ Ἀγγελική Φιλιππίδου, πού ὑπηρετοῦσε στήν Ἀγριανή Σερρῶν τό 1906, ὅταν μετά ἀπό ἄνανδρη ἐπίθεση τῶν Βουλγάρων κομιτατζήδων, κι ἐνῶ ἦταν τραυματισμένη, καθώς μεταφερόταν στό νοσοκομεῖο τῶν Σερρῶν πάνω σ’ ἕνα πρόχειρο φορεῖο, ζητᾶ νά σταματοῦν γιά λίγο σ’ ὅλα τά χωριά στον δρόμο γιά τις Σέρρες. Κι ἐκεῖ πάνω ἀπό τό κρεββάτι τοῦ πόνου βροντοφωνάζει τήν ἑλληνικότητα τῆς Μακεδονίας, γράφει μέ το αἷμα της ἱστορία καί τοποθετεῖ ψηλά τον πήχη γιά τούς διδασκάλους πού ὑπηρετοῦν τό Γένος. Ἀλλά κι ἕνας μεταγενέστερος δάσκαλος, Μακεδόνας κι αὐτός, Κων/νος Βαλσαμόπουλος τό ὄνομά του, διορισμένος σέ κάποιο ἀκριτικό σχολεῖο τῆςἙλλάδοςμας, στό Βροντερό Φλωρίνης,στά σύνορα μέ τήν Ἀλβανία, ἀρνεῖται τήν μετάθεσή του σέ κάποιο σχολεῖο τῶν ἀστικῶν κέντρων. Γιατί; Μά γιά νά κατορθώσει νά τελειώσει τήν ἐκπαίδευση καί τήν διδασκαλία τῆς σχολικῆς ὕλης, ὄχι μόνο στα παιδιά του μέσα στήν σχολική αἴθουσα, ἀλλά καί στούς μαθητές του πέρα ἀπό τά συρματοπλέγματα, στά ἑλληνόπουλα τῆς Βορείου Ἡπείρου. Καί σ’ αὐτά τά παιδιά δίδασκε καί τούς μάθαινε ἱστορία, χαράσσοντας τόν χάρτη τῆςἙλλάδος μας πάνω στο χῶμα!

Τέτοιους δασκάλους ἐπιζητοῦμε καί ὀνειρευόμαστε! Πού θά ἔχουν φόβο Θεοῦ καί θά συναισθάνονται τήν ἱερότητα τῆς ἀποστολῆς τους. Πού δέν θά διδάσκουν στούς νέους μας τίς ἱδεολογίες τους, πού δέν θά τούς κηρύσσουν ἀθεΐα καί ἀνηθικότητα καί δέν θά τούς ὠθοῦν σέ παράνομες καταλήψεις. Πού δέν θά σκέφτονται μόνο τό ὡράριο, τόν μισθό καί τόν συνδικαλισμό. Ἀλλά πού θά θυσιάζονται γιά τήν προκοπή τῶν παιδιῶν μας!

Ὁπωσδήποτε χρειαζόμαστε καί τά ἀπαραίτητα σχολικά βιβλία, τά ὁποῖα μέ σαφήνεια θά μυοῦν τους μαθητές στόν ὑπέροχο κόσμο τῆς γνώσης. Ἐγχειρίδια πού θά γράφουν τήν ἀλήθεια γιά τήν ἱστορία, τήν ἑλληνοχριστιανική παράδοση, πού θά διδάσκουν τήν γεμάτη χάρη γλώσσα μας, καί τήν ἀρχαία καί τή νέα ἑλληνική, στούς μαθητές.

Σαφῶς χρειαζόμαστε καί μαθητές μέ ὄνειρα καί ὁράματα γιά τό μέλλον, πού θα διψοῦν γιά γνώση, γιά πρόοδο, γιά ἀλλαγή τῶν ὑποθέσεων τῆς πατρίδος μας πρός τό καλύτερο, νέους μέ ἰδανικά, ἐλεύθερους ἀπό τά πάθη τους, προικισμένους μέ ἀγάπη γιά τόν τόπο τους. Ὅπως ἐκεῖνος ὁ Εὐαγόρας Παλληκαρίδης, πού σέ ἐφηβική ἡλικία ἔφυγε γιά νά καταταχθεῖ στό σῶμα τῶν ἀγωνιστῶν γιά τήν λευτεριά τῆς Κύπρου, τῆς μονάκριβης πατρίδος του, ἀφήνοντας πίσω του ἕνα ποίημα∙ «θά πάρω μιάν ἀνηφοριά, θά πάρω μονοπάτια, νά βρῶ τά σκαλοπάτια πού πάν στη λευτεριά».

Γιά νά ξαναβροῦμε καί σήμερα τόν προσανατολισμό, πού θέλουμε νά ἔχουν τά σχολεῖα μας ὀφείλουμε νά ἀνατρέξουμε στίς ρίζες μας, τό παρελθόν μας, ἐκεῖ νά στηριχθεῖ τό δένδρο τῆςφυλῆς μας, τό μέλλον τοῦ τόπου μας. Νά τρέξουμε πίσω στά «Κρυφά Σχολειά», ὅπου μέ λαχτάρα ὁ παπα-δάσκαλος μετάγγιζε στίς ψυχές τῶν παιδιῶν τῶν ὑπόδουλων ραγιάδων τήν ἀγάπη στήν Ἑλλάδα, τούς μεταλαμπάδευε τό πνεῦμα, τήν γνώση, τόν πολιτισμό τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων, τό χριστιανικό φρόνημα καί τήν δόξα τῶν Βυζαντινῶν προγόνων μας, ὅπως τό ὁμολογοῦσε ὁ Γέρος τοῦ Μωριᾶ, ὁ Θοδωρής Κολοκοτρώνης: «τά λίγα γράμματα πού ξέρω, τά ἔμαθα ἀπό τό Ψαλτήρι καί τό Ὀκτωήχι τῆς Ἐκκλησίας».

Ἄς πάρουμε τήν ἀπόφαση, ἄς τολμήσουμε νά ὁμολογήσουμε καί νά δεχθοῦμε ὅτι δέν χρειαζόμαστε ἕνα σχολεῖο οὐδετερόθρησκο, πολυπολιτισμικό, βορρᾶ τῶν λεόντων τῆς παγκοσμιοποιήσεως, ἀλλά ἕνα σχολεῖο μέ ὅλες τις ἀπαραίτητες γνώσεις καί γιά τήν σύγχρονη πραγματικότητα, πού θά ἔχει ξεκάθαρο ἑλληνοχριστιανικό σκοπό καί προσανατολισμό. Σχολεῖο, ὅπως τό ζητοῦσε ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός ἀπό τούς συμπατριῶτες τῆς ἐποχῆς του∙ «νά μοῦ χαρίσετε ἕνα σχολεῖο γιά τά γράμματα τοῦ Χριστοῦ»!

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Designed by Webicon

Χριστιανική Ένωση Καλαμάτας copyright © 2016

newspaper templates - theme rewards

Επικοινωνήστε μαζί μας